Muziek op boten voor opgesloten migranten

Spektakel op het Noordzeekanaal gistermiddag. Zes boten met activisten en een heuse fanfare raakten in een kat en muisspel met de waterpolitie. De opgesloten migranten in de detentieboten bij Zaamdam juichden het uit van plezier.

 Ongeveer veertig actievoerders, drie bandjes en een fanfare klimmen opgewonden aan dek van de deinende boten aan de noordelijke IJ-oever van het NDSM-terrein. In de verte dreigen donkere wolken. De waaghalzen, verscholen onder mutsen en capuchons, hebben net de actie voor de laatste keer doorgesproken. Met zes boten willen ze via het IJ en het Noordzeekanaal naar de vreemdelingendetentie in Zaandam, ook wel de bajesboten, varen. “Gewoon, om de opgesloten migranten een leuke dag te geven,” zegt Jelle Goezinnen (34). “Om ze te laten weten dat we ze niet zijn vergeten.”

De solidariteitsactie wordt gevoerd in het kader van de internationale campagne Boats 4 People, die aandacht vraagt voor de duizenden Afrikaanse migranten die jaarlijks de dood vinden tijdens hun oversteek naar Europa. “Wij vinden dat iedereen recht heeft op vrije migratie,” zegt Goezinnen. “Mensen die willen vluchten moet je helpen.”

Het piratenvlaggentje verklapt het ondeugende karakter van de actie, want het is verboden om in het water rondom de bajesboten te varen. Maar de activisten zijn gebrand. Anton weet hoe het is om opgesloten te zitten. Zelf heeft hij een week op de bajesboten doorgebracht, omdat hij bij zijn arrestatie bij de ontruiming van kraakpand Schijnheilig afgelopen zomer, zijn naam niet wilde opgeven. “Maar de meeste mensen zitten gewoon maanden tot jaren vast, zonder te weten wanneer ze er weer uitmogen,” zegt de actievoerder. “En ze hebben niets gedaan. Ze hebben alleen de juiste papieren niet.”

De schippers hebben de motoren gestart. De lage zon steekt fel af tegen het water. Het zal een half uur duren voordat de zes boten bij de vreemdelingendetentie aankomen. Een groot houten zeilschip, inclusief mast, rode reddingsboeien en dikke touwen vormt het hart van de vloot. Op het dek staan de muzikanten met de kragen omhoog in de gure wind met accordeon, viool en gitaar klaar om hun zigeunerdeuntjes te spelen. Langzaam vertrekt de vloot richting het wolkendek.

Als een politieboot na vijftien minuten met hoge snelheid de vloot inhaalt, stijgt de spanning op de boten. “Gaan ze ons blokkeren?” wordt er gevraagd. Goezinnen is druk in de weer met zijn walkie talkie. Hij heeft contact met dertig andere activisten die met een bus naar de detentieboten rijden. De grondploeg is al bijna gearriveerd en vraagt waar ze blijven. Anton weet door zijn tijd in detentie dat de mensen tussen 13 en 17 uur worden gelucht in de luchtkooi, dus ze moeten niet te laat komen.

Bij het juiste zijkanaal aangekomen, wacht de politieboot de activisten op. “We proberen met de kleine bootjes er langs te komen!” roept Goezinnen. Op het grote zeilschip verschijnt de fanfare op het dek uitgerust met tuba’s, trompetten en troms. Het concert galmt over de golven. Het spandoek ‘freedom of movement, equal rights for all’ wordt de lucht in gehesen.

De kleine bootjes proberen links en rechts om de blokkerende boot heen te varen, maar de politie reageert snel en soepel en houdt ze op afstand. “Het is verboden vaarwater en jullie maken de vreemdelingen onrustig,” luidt de reden voor de blokkade. De activisten kijken elkaar vanaf de verschillende boten aan. “Met zijn allen tegelijk!” Een schipper haakt af. “Ik vind het te heftig, en heb bovendien geen zin in een boete.” Als het kat en muisspel met de politie na ongeveer een half uur geen vruchten lijkt te hebben afgeworpen, schieten plots drie bootjes langs de agenten.

Het regent als ze de bajesboten naderen, maar dat drukt de euforie niet. Achter de raampjes in het grauwe detentiegebouw zwaaien de opgesloten migranten geestdriftig naar de natgeregende sympathisanten. Het terrein is afgezet met prikkeldraad. Sommige gevangenen dansen uitbundig op de muziek. “Geen mens, geen mens, geen mens is illegaal!” klinkt het, en voor de franssprekende migranten zonder papieren roepen ze “Solidarité avec les sans-papier!” Als de regen in hagel verandert, taait het gezelschap langzaam, maar goed gehumeurd, af. “Ze hebben ons gehoord!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s