Tagarchief: amsterdam

Vlaams Friteshuis onder vuur

Door Maarten Bezem

Oude regelgeving, Vlaamse friet, verontwaardigde raadsleden en boze Amsterdammers. Het gerucht dat het Vlaams Friteshuis moet sluiten, maakt wat los in de stad.

 Zoals gewoonlijk staat er een rij voor de open luiken van het Vlaams Friteshuis Vleminckx op de Voetboogstraat 33. Verspreid over de steeg zitten mensen op de trappetjes van de portalen over hun puntzakken friet gebogen. Orgelmuziek klinkt. Overtollige saus wordt opgevangen met servetjes. Kinderen likken hun vingers af.

Een man met een schort serveert de patatjes vanuit de open gevel direct de straat op. Loketverkoop heet de handelswijze. Maar deze manier van verkoop wordt met uitsterven bedreigd. Lees verder

Wat doen we met Koninginnedag?


In de binnenstad staan veel stoepen al met krijt volgeschreven: gereserveerd! Koninginnedag is in aantocht. Wat doen de Amsterdammers dit jaar op 30 april. Collegaverslaggever Marijke Vos en ik gingen de straat op om het de mensen te vragen.

Luister naar een reportage voor AmsterdamFM:

De gefrustreerde taxichauffeur

Amsterdamse taxichauffeurs, ze staan te boek als asociaal, opgefokt en agressief en vormen een grote irritatiebron voor veel Amsterdammers. Maar waar ergeren de taxichauffeurs zich zelf eigenlijk aan? Ik ging de taxistandplaatsen langs om het ze te vragen.

 

 

Amsterdammers over segregatie


Volgens onderzoek van onderzoeksbureau O+S zet de segregatie in Amsterdam alleen maar door. Marokkanen zoeken elkaar op in West, Surinamers in Zuidoost en Nederlanders vechten voor een plekje in het centrum of Zuid. Dat zorgt voor een grotere scheiding van culturen, aldus de onderzoekers. Ik nam de proef op de som en vroeg Amsterdammers naar hun voorkeuren voor een buurt. Luister naar een verslag voor Amsterdam FM.

Wat vinden de Amsterdammers van de IJ-pont?


In Amsterdam zijn duizenden mensen dagelijks overgeleverd aan de pont over het IJ, van Noord naar centrum en terug. Zien deze mensen de pont als een belemmering of is het een plezierig moment van ontspanning? Amsterdammers aan het woord op de pont over het IJ.
Luister:

Koerier zonder rem is geen kamikazefietser

Fixed gear fietsen worden steeds populairder in de stad. Vorige maand opende een nieuwe winkel in de Westergasfabriek. Maar de koeriers die er mee werken zitten niet te wachten op een hype. Ze willen af van het beruchte imago van de remloze fiets.

Ze hebben allemaal een rem,” verzekert bedrijfsleider Stefan Vis (32) van Kaptein Fixmeisters, gespecialiseerd in fixed gear fietsen. De fietsen hebben volgens hem onterecht een naam als brokkenmakers. Vis, wielerpetje op zijn hoofd, zilveren oorringen, spijkerbroek en t-shirt met opdruk van Eddy Merckx als zombie, zweert bij de gestripte tweewieler. Met een verstelbare tang draait hij het balhoofd van een fiets aan. “Eigenlijk had ik al lang een steeksleutelset moeten kopen, maar dit werkt nu eenmaal ook prima.” Lees verder

Occupy Amsterdam bij nacht

“De mensen hier zijn geen eenheidsworst zoals de vakbond,” zegt Daan (29) als de avondvergadering is afgelopen. Onder zijn pet wappert een honderd dollar biljet in de wind. “Iedereen heeft een andere reden om hier te zijn. We weten in ieder geval dat het huidige systeem niet werkt.”

Met de uitbreiding van het tentenkamp naar 77 tenten en zeker tweehonderd overnachters is maandagavond op het Beursplein een ware Occupybasis ontstaan.

Maar Matthijs (29) vindt het welletjes na twee dagen kamperen. “Ik voel een griepje opkomen, dus ga thuis even mijn rust pakken. Ik moet morgen gewoon weer werken.” Hij is blij met het verloop van de avond. “Eindelijk zijn de politieke partijen van het plein vertrokken. Nu zijn de mensen aan het woord.” Als hij vraagt aan wie hij zijn tentje kan overdragen zijn er direct drie gegadigden. Ze willen deze avond wel meemaken. Lees verder

Adzy, de anarchistische straatartiest

Adrian ‘Adzy’ Crankz is nog geen dertig jaar oud, maar hoe oud hij wel is, weet hij niet, of beter gezegd, wil hij niet weten. “Datum en tijd bestaan niet voor mij.”

De escapist, die in zijn show ontsnapt uit een dwangbuis van plastic en kettingen, ziet de wereld als één grote dwangbuis. “Ik doe daar niet aan mee,” zegt hij terwijl hij een slok van zijn biertje neemt. “Het leven is klote. Kijk die voorbijgangers, allemaal zombies en slaven die werken om dan toch blut te zijn.”

De Australiër drinkt deze ochtend een flaming sambuca naast zijn biertje. Hij wil zijn ‘ontbijtdrankje’ zelf aansteken. Hij drinkt en rookt de hele dag door, maar dat heeft volgens hem geen invloed op zijn show. “Drank maakt mij niet beter, maar mijn kijk op de wereld wel.” Hij heeft zojuist op de Dam geloot met de andere straatartiesten om af te spreken wie hoe laat speelt. Hij hoeft voorlopig nog niet, dus nestelt hij zich aan de bar in Kadinsky Café, in de Zoutsteeg. Lees verder

Straatartiest: ‘Ik ben zelf één groot litteken’

Toen hij in plaats van lege flessen drank aluminiumpapiertjes en crackpijpjes in zijn portiek zag liggen, vond hij het tijd uit Londen weg te gaan. Arthur (45), ofwel Mix, besloot de raad van zijn broer op te volgen: “Ga de wijde wereld in en krijg een kleurtje.” Twintig jaar later staat op zijn kaartje ‘hardcore performer’.

Zijn rauwe doorleefde stem schalt over de Dam. “Dank jullie wel, ik haat appel!” roept hij als hij zijn act afsluit. Als hij grijnst komt de bovenste helft van zijn gebit te voorschijn, waar enkele tanden missen. Elke show weer eet hij als climax een groene appel, terwijl hij jongleert met een slagersmes en een brandende fakkel. Het zuur van de appels en de bijtende lampolie waarmee hij vroeger vuur spuwde, hebben hun tol geëist. Zijn stem, vergelijkbaar met die van Krusty the Clown of Tom Waits, heeft hij naar eigen zeggen te danken aan de herrie van omringende straatmuzikanten. “Ik moet altijd over die lui heen schreeuwen. Mijn stem doet steeds meer pijn.” Lees verder

Zwarte maandag op de Amsterdamse beurs

“Het is een gekke dag vandaag,” zegt Raymond Walraven, directeur van het World Cinema Festival. Vandaag had hij de eer om met een klap op de gong de Amsterdamse beurs te openen. Waar dat doorgaans een feestelijk tintje heeft, is de vreugde nu ver te zoeken.

Na de afwaardering van de Amerikaanse kredietwaardigheid sloten de Aziatische beurzen zwaar in de min. Walraven: “Ik hoopte natuurlijk dat ze niet zouden instorten, maar tevergeefs. Ons festival staat dit keer in het teken van India. Daarom heb ik nu een beetje een dubbel gevoel. En dat op mijn verjaardag.”

Toch probeert het gezelschap de dag vrolijk in te luiden. Twee Indiase vrouwen in rinkelende, kleurige kleding doen een dansje voordat de gong wordt geluid. De handelaren kijken niet op van hun scherm om het spektakel te aanschouwen. Lees verder

Breakdancers op het Leidseplein

‘Ons lichaam is ons leven,” zegt John Heindl (33) van breakdance groep Sons of God. Hij zweet nog van de show die hij net met zijn vrienden heeft gegeven. Tien minuten stretchen en dan zullen ze nog een show geven. Al dertien jaar staan de mannen uit Hongarije elke zomer op het Leidseplein. Elke dag van drie tot elf uur, als het weer het toelaat.

Heindl zag voor het eerst jongens breakdancen in 1992 in een discotheek in Boedapest. Hij was zo onder de indruk dat hij meteen op ze afstapte om te vragen of hij het ook mocht leren. Hij herinnert zich nog goed de speciale houten vloer waar ze op oefenden. Stapje voor stapje heeft hij op die vloer het breakdancen onder de knie gekregen. Bijna twintig jaar later heeft hij de hele wereld over gereisd met de breakdancegezelschappen Enemy Squat en Garden City Breakers. Daarnaast danste hij acht jaar op een cruiseschip. Tegenwoordig woont hij weer in Boedapest – met zijn vriendin – en reist hij elke zomer met zijn dansmaten naar Amsterdam – zonder vriendin. Lees verder

Jongleur Dirk Jan op de Dam

Straatartiest Dirk Jan (34) doet zijn show in het Engels. “Don’t speak English?!” roept hij naar een Aziatische man in het publiek. “Go to school!” De honderd mensen die om hem heen staan, lachen aan één stuk door. Hij moet het vooral hebben van toeristen. “Amsterdammers hebben al snel zoiets van: heb je weer zo’n gast met een eenwieler.”

Bijna elke dag staat hij met zijn rode hoed op de Dam. Om elf uur ’s ochtends verzamelen hij en een stuk of acht andere cirkelartiesten, want zo noemen ze zichzelf, zich op het plein. Niet om op te treden, maar om te loten. “Op de getrokken lootjes staat hoe laat we mogen optreden. Anders lopen we elkaar voor de voeten en dan krijgen we ruzie.”

Hij doet kunstjes met brandende fakkels, een slagersmes en een eenwieler, maar bovenal maakt hij aan de lopende band grapjes. “De bingo is morgen pas hoor,” roept hij naar een passerend bejaard stel, en tegen een meisje met haar ouders: “Hier ben ik eindelijk, je echte vader!” Hij heeft er een half uur over gedaan om de honderd mensen die vandaag om hem heen staan, te verzamelen.
Lees verder

Yuri, het levende standbeeld op de Dam

Bij elke beweging rinkelt het zeeblauwe, met schelpen, kralen, stenen en belletjes afgezette pak aan alle kanten. Yuri (53) heeft het zelf gemaakt. Een markant gezicht met priemende ogen, versierd met kraaienpootjes, een grote bos krullen en een zachte glimlach verschijnt als hij zijn masker afzet. “Ik sta hier al twaalf jaar,” zegt de Rus terwijl hij van zijn met zeesterren en schelpen beklede emmer stapt. Hij wijst met zijn drietand naar de gevel van het paleis op de Dam. “Poseidon, god van de zee, de inspiratie van mijn kostuum.”

Twintig jaar geleden is hij met een Nederlandse vrouw getrouwd. Zo is hij in Nederland beland. Vijf jaar later verliet hij haar voor zijn huidige vriend, Alex. De mannen wonen nu al twaalf jaar samen.
Lees verder

Geen overeenkomst burgemeester en krakerscollectief Schijnheilig

Krakerscollectief Schijnheilig is niet tot een overeenkomst gekomen met burgemeester Eberhard van der Laan. Gisteravond laat kwam hij hoogstpersoonlijk in het voormalige schoolgebouw op de Passeerdersgracht uitleggen waarom hij het voorstel van de krakers niet ziet zitten.

De eigenaar van het pand, de Rijksgebouwendienst (RGD), heeft op verzoek van Van der Laan een tijdelijk contract aangeboden aan de krakers. Maar na een jaar mogen ze zonder opgaaf van reden worden ontruimd. “Een antikraakcontract is gewoon geen optie,” zegt Lonneke van der Velden, promovendus en één van de oprichters van Schijnheilig. “Toekomstige eigenaars kunnen blijven speculeren, terwijl ze het pand laten verkrotten. Zeker voor een gebouw met een maatschappelijke functie is dat heel erg zonde. Vanavond bieden wij ons alternatief aan, de antispeculatie overeenkomst. Wij vertrekken zodra de eigenaar aantoont dat hij het gebouw gaat gebruiken conform maatschappelijke bestemming.” Lees verder

Dave moet zijn koffietent sluiten

Dave Gelici (33) kan het nog steeds niet geloven. Zijn espressobar Coffee Connection op de Nieuwezijds Kolk moet hoogstwaarschijnlijk sluiten. De stencils met de uitspraak van de rechter worden nauwkeurig bestudeerd door de aanwezige vaste klanten.

Het jazzy achtergrondmuziekje wordt nu even niet overstemd door het gebruikelijke drukke geklets. Eén voor één krijgen ze door dat ze binnenkort hun dagelijkse kopje koffie elders moeten halen. “Geloven jullie dat nou?!” roept Gelici. Een week geleden kreeg hij van de rechter te horen dat de eigenaar van het pand, Willem van de Bunte, het huurcontract mag opzeggen. De huiseigenaar wilde van de ene op de andere dag twee keer zo veel huur ontvangen. “Natuurlijk ging ik daar niet mee akkoord. Ik heb zes jaar negentig uur per week gewerkt om deze zaak op te bouwen. Bovendien vindt de huurcommissie de huidige huur al veel te hoog.”
Lees verder

Column: De Wallen bij nacht

Door Gijs Graafland

Het is half drie ’s nachts en ik kom half beschonken aan bij mijn huis op de Wallen. Dat is niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, mits ik morgen niet per ongeluk onder een bus kom. “Azaathi!” roep ik uit naar de Irakees die vijf nachten per week dronken Engelsen van friet en pizza bedient. Altijd met zijn oprechte geinporem krijg ik dezelfde vriendelijke vraag: “Sweety! Hoe gaat het gap?”

Ondanks het ritme van de herhaling dat weinig lijkt te spreken voor enige mate van werkelijke interesse, zijn we de oppervlakkigheid van het alledaagse groeten allang ontstegen. Twee andere Irakezen komen de tent binnen en begroeten hem ook. Lees verder

Chinese toerist in Amsterdam: ‘Oude troep hier’

Door Martin Werkman en Guido van Diepen

Het is dringen geblazen op de stoep bij Coster Diamonds. Een nieuwe buslading Chinese toeristen staat te trappelen om het statige pand aan het Museumplein te mogen betreden. Een Nederlandse gastvrouw heet ze welkom in het Chinees en wijst ze de weg. “Ik spreek de taal verder niet niet hoor,” legt ze uit, ”maar met zoveel Chinese klanten moet je ze in ieder geval kunnen verwelkomen en naar het toilet kunnen wijzen.” Ook de foldertjes en de bordjes zijn in het Chinees vertaald. Eenmaal binnen heeft hun gids voor Nederland, Ciry Wong, nogal moeite om zijn groep bij elkaar te houden. De anders zo volgzame Chinezen vliegen alle kanten op naar de met diamanten gevulde vitrines. Lees verder

Ruigoord: Dansen met de ogen dicht

De melodielijn van de trompet schettert luid door de kerk. De glas-in-lood ramen trillen op het ritme van de muziek. Twee meisjes draaien op hun blote voeten sensueel om elkaar heen. Een man met een lange baard, gekleed in slechts een rode lederen broek gaat losjes op in zijn eigen trance. Hij danst met zijn ogen dicht.

We bevinden ons in Ruigoord. Het is zaterdagavond. De zon is al een tijdje verdwenen achter de dijk die de grens markeert van de culturele vrijhaven. Lees verder