Gezin kraakt woning Resedastraat

Jill en Dennis uit Amsterdam Noord – zonder huis – riepen de hulp in van krakers. Gistermiddag kraakten ze een rijtjeshuis in hun ‘oude buurtje’ in Noord.

Guido van Diepen / Parool / 25 februari 2013

Jill (27) en Dennis (23) kijken vanaf hun klapstoeltjes met grote ogen naar de overleggende krakers. Jill, gewatteerde jas en sportschoenen, heeft vandaag haar twee zussen opgetrommeld om te helpen. Dennis, petje op, bomberjack en joggingbroek, weet van de zenuwen niet waar hij moet kijken. Zijn broer, zelfde dresscode, zit stilletjes naast hem. Hun scooters en brommers staan voor de deur.

resedastraat

“We kunnen geen kant op,” zegt Dennis. “We komen anders gewoon met twee kinderen op straat te staan. We hebben alles geprobeerd: Woningnet, hulpinstanties en urgentie. Maar we staan nu gewoon op straat. Dan maar kraken.”

Dennis en Jill, ouders van twee kinderen, ‘geboren en getogen in Amsterdam Noord’, hebben altijd in de Resedastraat in de Gentiaanbuurt gewoond, in dezelfde straat waar ze vandaag een woning gaan kraken. Tot een half jaar geleden woonden ze nog met het hele gezin bij hun ouders in huis, maar toen de vader van Jill een spierziekte kreeg, moest hij vanwege de trappen in het huis verhuizen. Jill, Dennis en de kinderen konden niet mee naar de veel kleinere woning. “We konden ook niet in de Resedastraat blijven wonen, want we waren geen hoofdhuurder,” zegt Dennis. “De tijdelijke woning waar we nu zitten, gaat plat. En in de Resedastraat staat gewoon al een half jaar iets leeg.”

Maar volgens eigenaar Ymere zijn er wel degelijk plannen voor de woning, zegt een woordvoerder. “Leegstand betekent niet dat er geen plannen zijn. De gemeente bepaalt wie voorrang krijgt, niet een kraakgroep.”

Ongeveer dertig krakers hebben zich verzameld voor de kraak. “Ik had ook nog wat vrienden uitgenodigd,” zegt Dennis. “Maar die moesten naar een voetbalwedstrijd.”

Of kraken strafbaar is, weet Dennis niet. Hij kijkt vragend naar zijn vriendin, Jill, maar die haalt haar schouders op. “We hebben echt geen verstand van kraken,” zegt ze. “We hebben het kraakspreekuur via internet gevonden. We doen het voor de kinderen.”

“Meestal hoef je maar zes uur te zitten,” stelt een kraker gerust. “De maximumstraf is twee jaar, maar dat is nooit voorgekomen. Wel heeft een kraker ooit een taakstraf van veertig uur gekregen. Maar die verzette zich en gooide met spullen.”

Van echt ‘kraken’ kan vandaag eigenlijk niet gesproken worden, aangezien de sleutel van het rijtjeshuis op ‘miraculeuze wijze’ al aanwezig is. Maar toch staan de Amsterdammers te trillen op de benen als het wachten op de politie is. “Komen ze dan ook met de ME,” vraagt de zus van Jill, tatoeages op de hand, bontkraag en drie kleuren nagellak.

Maar de agent die na een uurtje door de sneeuw komt aanwandelen, oogt niet boos. Naar binnen om leegstand te constateren, mag hij niet van de twintig krakers die de deur blokkeren. Maar hij mag wel de video zien die ze zojuist binnen hebben opgenomen om te bewijzen dat er niemand woont. “Nou jongens,” zegt de agent. “Blijven jullie niet te lang buiten staan, want het is hartstikke koud.”

Jill en Bonny springen elkaar in de armen. “Ik ga jullie allemaal knuffelen,” roept Bonny naar de krakers. De Marokkaanse buurvrouw aan de overkant, een bekende van het gezin, applaudisseert.

De woning is kaal, en volgens de buurman onderhevig aan houtrot – om die reden moet hij er zelf ook uit – maar ‘alles beter dan de straat’ volgens Jill.

Tassen met kacheltjes, eten, toiletpapier, haarlak en een koffiezetapparaat worden naar boven gebracht. Drie krakers blijven slapen, om het woord te voeren als eigenaar Ymere of de politie de volgende dag misschien voor de deur staan. ‘Niemand binnenlaten, alle communicatie via het raam’ luidt het devies. “Sinds de invoering van het kraakverbod in 2010 is verblijven in een kraakpand strafbaar,” zegt kraker Erik. “Maar het gezin kan niet zomaar door Ymere uit de woning worden gezet, omdat ze nu huisvrede hebben. We gaan nu voor Dennis, Jill en hun kinderen onderhandelen met Ymere om een woning voor ze te regelen. Deze actie is puur om ze tijdelijk onderdak te bieden.”

Ymere zegt, ondanks weinig begrip te hebben voor de actie, wel in gesprek te willen gaan. “Maar dat hadden we ook gedaan als ze niet eerst hadden gekraakt,” aldus de woordvoerder.

“De kinderen blijven deze week nog even bij opa en oma,” zegt Dennis. “Eerst rust in de tent.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s