Binnenglippen op het Boekenbal 2022 #7

Het moest er maar weer een keer van komen. Ik glipte afgelopen tien jaar regelmatig het Boekenbal binnen in de Stadschouwburg. Maar de afgelopen jaren hield ik me koest. Helemaal in het begin van mijn Boekenbalsaga, want dat mag ik het onderhand wel noemen, toen ik nog een hongerige journalist was die zijn ziel nog aan Jan Roos en Dennis Schouten zou verkopen, schreef ik daar stukjes over op mijn blog – die daarna een langzame dood stierf. Maar zoals Charly Luske op zijn Insta suggereert te kunnen herrijzen als een feniks, kan ik dat natuurlijk beter.

Dus daar zat ik, in het bushokje op het Rembrandtplein, met een schaartje en een rol plakband in mijn binnenzak. Te kniezen. Want mijn plan lag alweer in de prullenbak. Nu het in de Escape werd gehouden, werden er geen polsbandjes meer uitgedeeld. Vrienden van me zaten knus in de Jordaan mijn avontuur per app gade te slaan. ‘Kansloos!’ kreeg ik te horen. En inderdaad, nu ik bijna veertig ben (ssst) voelt dat inderdaad een beetje zo. Wat ben ik in godsnaam aan het doen? Ik ben hier toch te oud voor? Dat gevoel werd nog sterker toen drie dames, begin twintig, rond een uur of 23 de Escape verlieten met een uitgelaten glimlach op hun gezicht. Toen ik ze vroeg of ze hun QR code wilden forwarden voelde ik mijn laatste beetje trots afglijden in het putje naast de tramhalte. En zij stonden erbij en keken ernaar. Even opwarmen en goede moed indrinken dan maar!

Op het verwarmde terras van de kroeg naast de Escape bestelde ik een biertje. Het duurde een kwartier (!) voor hij werd geserveerd, dus ik had alle tijd om rond te kijken. Ik schoot Paroolverslaggever Hans van der Beek aan of ik zijn polsbandje mocht hebben. (Hele speciale mensen bleken wel polsbandjes te krijgen!) maar dat mocht niet. Twee tafeltjes verderop zat een groepje jonge televisiemensen waaronder Emma Wortelboer en Sahil (overduidelijk niet de Mol). Sahil kon me ook niet helpen, maar had wel respect voor mijn missie. Ongeveer 10 minuten nadat ik mijn tweede biertje had besteld, kwam de bediende bij me ‘wat had je ook alweer besteld?’ Laat maar zei ik, en liep zelf naar de bar, en bestelde daar een bier. Ook kon ik meteen door naar het toilet. De barman wees naar boven.

Ik liep de trap op en nam de lange gang naar het toilet, toen ik de muren hoorde trillen. Goed trillen zeg maar. Toen ik voor het toilet stond viel mijn oog op de grote grepen van de nooduitgang. Even gluren? Eerst natuurlijk even ondeugend achter me kijken. Niemand. Deurtje open, twee stappen naar voren, deurtje weer dicht. En daar stond ik – met een open rekening bij de buren (sorry!) – tussen de maatpakken en galajurken op het Boekenbal.

De Boekenbalrookruimte waar de nooduitgang van de buren op uitkomt

En de rest is geschiedenis. Ik dronk rumcola en bier, maakte een selfie met Marcel van Roosmalen, ontdekte dat Barbara van Beukering me niet meer kent, mocht een tijdje meelopen met Neerlands grootste feniks Cindy Hoetmer, verloor steen schaar papier van een bekende jonge schrijver met lang haar en bril, liep uitgever Jurgen Maas mis, kreeg een boks van Sahil, en leerde van debutant Jilt Jorritsma waarom hij geen xtc slikt. Ja, en toen die begon in te werken, stopte ik met notities maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s