Verhuizing Vos Gym, spartaanse karakter blijft

Met de verhuizing van sportschool Johan Vos verdwijnt stilletjes een stukje historie uit het centrum. ‘Maar het spartaanse karakter blijft in de nieuwe school behouden.’ Het Parool 26 mei 2012

Het is stil in de Wijdesteeg. Slechts weinig mensen lopen door het donkere steegje van de Spuistraat naar de Nieuwezijds Voorburgwal. De sobere parkeergarage, de graffiti op de muren en de vervallen panden zijn bepaald geen trekpleisters. Toch is er één deur die mensen op bepaalde tijdstippen platlopen. Boven die deur hangt een oud en scheef uithangbord, waarvan het plastic op meerdere plaatsen gebroken is. De rode letters onder het stof zijn nog net te lezen: “Sportschool Fitnessclub Johan Vos”.
De meeste mensen die er pal voorbij lopen, hebben geen idee. Maar de verstopte school geniet faam, wereldwijd. Vos Gym Amsterdam, een begrip in vechtsportland, gaat na tweeëndertig jaar verhuizen, en heropent volgende week aan de Donker Curtiusstraat in Westerpark.

Lucia Rijker, Ernesto Hoost en Remy Bonjasky

Eigenaar en trainer Ivan Hippolyte (47) is verbaasd over de reacties: “Ik dacht dat mijn pupillen zouden juichen bij het nieuws, maar ze waren weemoedig.” Legendes zoals Lucia Rijker, Ernesto Hoost en Remy Bonjasky beulden er jarenlang om hun wereldtitels te veroveren. En ook nu staan kampioenen en opkomende talenten, waaronder Mootje Khamal en Rachida Bouhout, te zwoegen tussen diezelfde muren.
Bij binnenkomst hangen de electriciteitsdraden losjes langs de afgebladderde muren. Een krakende trap brengt je omhoog tot een houten deur. Kreten en gebonk doen de de deur af en toe trillen. Een beetje kracht is nodig om hem open te duwen.
Maar dan ruik je het. Een intens zoete zweetgeur begeleidt je door de smalle gang richting de tropisch aandoende dojo. Kickbokskampioenen van de afgelopen dertig jaar prijken met gebalde vuisten op de posters. Boven de balie hangt een foto van een booskijkende Melvin Manhoef, wereldwijd berucht om zijn agressieve vechtstijl, met de tekst: “Gelieve op tijd te betalen.”

Niet lullen, maar trainen

En dan komt het besef: de penetrante lucht is niet zomaar een zweetlucht, maar een mengeling van angstzweet en doorzettingsvermogen. Het sobere en vervallen interieur straalt het aan alle kanten uit: hier kom je niet om te spelen, hier kom je om te vechten.
Hippolyte kijkt streng. Met een houten stok slaat hij hard en ritmisch op de muur. Twintig jongens en meisjes, tussen de twaalf en veertig jaar oud, schoppen op de maat hun rechterbeen in de lucht. De training is net begonnen, maar sommigen ademen al zwaar. Het is heet, vochtplekken tekenen het plafond, zweet druipt op de mat. Af en toe hapt iemand wat lucht bij het halfopenstaande raam. Een jongen brengt met twee handen een drinkflesje naar zijn mond. Zijn handen trillen van de zojuist geleverde inspanning: driehonderd harde stoten tegen de handschoenen van zijn trainingsmaatje.
Met een rechte rug loopt Hippolyte ontspannen tussen de leerlingen door. Zijn uitsraling is autoritair, maar zo nu en dan verschijnt een brede lach.
“Niet lullen, maar trainen,” zegt Hippolyte. “We zoeken op spartaanse wijze zowel de lichamelijke als de emotionele grens op. Een gekneusde duim is geen reden om een gevecht over vier weken af te zeggen.”
Een ietwat verlegen meisje, Rachida Bouhout (29), zit achter de balie. Ze traint al tien jaar bij Vos Gym. Voorzichtig laat ze vallen dat ze de verhuizing toch wel jammer vind. “Het is oud en verrot en het stinkt,” zegt ze. “Maar ik heb hier zoveel wedstrijden voorbereid. Dat creeërt een band.” Drie keer werd Bouhout Nederlands kampioen, vorig jaar pakte ze de wereldtitel.

Destructieve lowkick

De ruimte op de Wijdesteeg is door de centrale ligging populair onder een breed publiek. Hippolyte: “Mensen uit het bankwezen, de horeca, ondernemers en straatjongens weten de school allemaal te vinden. In ieder mens schuilt een oermens. Die laten we op een gecontroleerde manier naar buiten komen. Ook bij vrouwen. De drempel is laag, maar de lat ligt hoog.”
Hippolyte, zelf viervoudig wereldkampioen thaiboksen, groeide onder leiding van de norse oprichter Johan Vos uit van voetbalschoffie tot de eerste door Thailand erkende wereldkampioen. Met wijlen Jan Plas was Vos één van de pioniers die het Japanse kickboksen eind jaren zeventig naar Nederland overbrachten. Samen zetten ze Mejiro Gym op in de Jordaan. Een jaar later begon Vos voor zichzelf.
De gelauwerde trainer Tom Harinck had ondertussen in Amsterdam West zijn eigen ‘Chakuriki stijl’ ontwikkeld, mede op basis van thaibokstechnieken, waarbij ook veelvuldig knieën en ellebogen is toegestaan. De drie scholen samen zetten met hun Dutch kickboxing stijl het hedendaagse thai- en kicboksen wereldwijd op de kaart.
De destructieve low kick, waar de Amsterdamse scholen zich in specialiseerden, bleek het ultieme wapen om een stootcombinatie mee te eindigen.
Hippolyte herinnert zijn eerste kennismaking met de low kick als de dag van vandaag. Toen hij als klein jongetje zijn veters stond te strikken bij het voetballen, kreeg hij bij wijze van grap het scheenbeen van zijn vriendje op zijn bovenbeen. Hij wist niet wat hem overkwam. “Ik dacht even dat ik mijn been kwijt was,” zegt Hippolyte. “Dat wilde ik ook kunnen.”
Met zijn vriendjes bouwde hij een zolder om tot dojo. “We hadden geen scheenbeschermers, dus we leerde voornamelijk incasseren. Toen ik voor het eerst bij Johan Vos aankwam in 1982, had ik geen techniek, maar hij zag wel dat ik kon knokken.” Een jaar later vocht Hippolyte zijn eerste gevecht en won. Na achtenzeventig gevechten, en vele titels verder, nam hij de school in 1995 over. Sindsdien geeft hij vijf avonden per week training aan recreanten en wedstrijdvechters.

Afscheid Wijdesteeg

Harm Dommisse (32) doceert sinds zeven jaar Savate op de sportschool. Hij ziet Vos Gym als een familie. “Vos Gym houdt je staande,” zegt hij. “Het is niet te beschrijven. Je moet het ruiken, je moet het voelen.”
Hippolyte zelf heeft gevoelsmatig al lang afscheid genomen van de Wijdesteeg. “De nieuwe school is groter en heeft meer faciliteiten,”zegt hij. “Een stoombad bijvoorbeeld. Het spartaanse karakter blijft behouden, maar dan wat frisser en opener, wat socialer. De gym moet echt gaan leven.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s