Daklozendiner In de Waag

Daklozen uit de hele stad kregen gisteravond een gratis driegangendiner, drank en livemuziek in café In de Waag. Ruim negentig daklozen verlieten het pand met een volle maag.

Ietwat ontroerd kijkt Paul Willemse (62) naar binnen bij café-restaurant In de Waag op de Nieuwmarkt. Ruim negentig daklozen zitten aan het jaarlijkse nieuwjaarsdiner dat hij sinds veertien jaar organiseert. Met een biertje in de hand en shaggie in de mond vertelt hij hoe hij vijftien jaar geleden aan het werk was als handhaver. Hij kon het niet aanzien hoe mensen in kartonnen dozen op straat sliepen en besloot eten en drinken voor hen te verzamelen. Een aantal advertenties en bezoekjes aan grote hotels verder had hij genoeg steun om een diner te organiseren. “Nee, ik ben zelf geen dakloze. En nee, ik zit niet bij de kerk,” zegt de tandeloze weldoener. “Dit is gewoon heerlijk om te doen.”

Hij heeft de parken stuk voor stuk afgestruind om de zwervers persoonlijk uit te nodigen. “Ik ken ze allemaal. Als handhaver ben je zoveel op straat.” Hij wijst naar zijn kale tandvlees. “Toen ik een winkeldief tegenhield die schoenen probeerde te jatten op de Ferdinand Bolstraat, sloeg hij mijn tanden kapot. Mijn kunstgebit is een half jaar geleden ook nog eens stuk gevallen.”

Over daklozen geen kwaad woord, benadrukt hij. “Ik stuur ze nooit weg als ze ergens op een bankje liggen te slapen. En die boetes vind ik helemaal onzin. Waar moeten ze dan heen? We moeten gewoon meer opvang regelen. Die Polen en Roemenen maken gebruik van alle voorzieningen, terwijl ze niet eens dakloos zijn. Dat gaat ten koste van de Amsterdamse minderbedeelden.”

Willemse vindt het jammer dat burgemeester Van der Laan – tevens beschermheer van de daklozen – er vanavond niet is. “Maar hij heeft me persoonlijk gemaild dat het nu even niet ging en geregeld dat wethouder Eric van der Burg is gekomen. De burgemeester doet goede dingen voor de daklozen.”

Binnen klinkt de swingende muziek van de funkband. Dennis Es (47) staat uitbundig te dansen terwijl de rest van de aanwezigen wacht tot de erwtensoep wordt opgediend. Es is al zeventien jaar dakloos. Hij slaapt meestal in portieken rondom de Nieuwmarkt. “Mooi dat wij daklozen nu ook een feestje mogen hebben met elkaar,” zegt hij uitgelaten. Door zijn dikke grijze baard verschijnt een grote tandeloze lach. “Grandioos!”

In het midden van de ruimte staat een lange tafel opgedekt. Aan weerszijden zitten mannen en vrouwen verstopt onder hun mutsen en petjes. Ook de dassen en jassen blijven aan. Er wordt flink gerookt. “Bij uitzondering,” verzekert bedrijfsleider Liselotte Out. Het is de zesde keer dat het diner in het restaurant op de Nieuwmarkt wordt georganiseerd.

Eerder werd het in grote hotels gehouden. “Brutalen hebben de halve wereld,” zegt Willemse. “Ik liep gewoon bij ze naar binnen en vroeg of ze wilden meewerken. Bij Schiller dronken ze melk uit zilveren kannetjes. Niet verkeerd!”

Het bier vloeit rijkelijk vanavond. De barjongen moet streng zijn tegen de mannen die herhaaldelijk zeggen hun muntjes kwijt te zijn, maar dat drukt de sfeer niet. Er wordt gelachen en gezongen.

Fred (58) kijkt minder blij als hij ziet dat wethouder Eric van der Burg het diner vroegtijdig verlaat. “Hij helpt met het opdienen van de soep, maar nu wordt het hem zeker te heet onder de voeten,” zegt hij grimmig. Graag had hij hem geconfronteerd met de belofte dat er voor de winter onderdak gebouwd zou worden op de Middenweg. “Ik heb er nog niets van gezien.”

Gekleed in een strak overhemd, stropdas en nette schoenen komt Fred niet over als zwerver. “Ik krijg schone kleding van kennissen. Ik wil niet dat mensen zien dat ik dakloos ben. Daar schaam ik me voor.” Toen zijn vrouw overleed in 2009 kon hij zijn rekeningen niet meer betalen en belandde op straat. Hij wordt even stil als hij eraan terugdenkt. Nu woont de voormalige bouwvakker in een ‘zelfgebouwde unit’ onder de spoorbaan. “Ergens tussen Amsterdam en Almere. Daar heeft niemand last van me. Ik zeg niet precies waar, want dan gaan ze moeilijk doen. Ik heb nog een openstaande boete voor wildplassen.”

Hij heeft geen vertrouwen in de toekomst. “De subsidie voor verslavingszorg en het Leger des Heils wordt teruggetrokken. Dit land gaat naar de klote.” Op zijn arm prijkt een tattoo van een drankflesje met een verbodsteken er door heen. ‘No more alcohol’ staat eronder. “Geen sterke drank bedoel ik, hè,” nuanceert hij. “Ik drink bier en rook zware shag. Dat is het.”

Als de lange dineertafel verruild is voor de dansvloer en iedereen uit volle borst meezingt met de Amsterdamse liederen, kijkt Dody Tiel (27) tevreden toe. De Peruaanse is sinds twee jaar niet meer dakloos. “Ik ga nog steeds om met de mensen van de straat. Ik weet hoe het is.” Ze kwam naar Nederland om de Pabo te doen, maar dat liep mis. “Het lukte me niet om de opleiding af te ronden en toen moest ik mijn studentenwoning uit. Ik kende de weg hier niet.” Jarenlang sliep ze op verschillende plekken in de stad, ook op straat. Sinds twee jaar heeft ze een eigen huurwoning. “Nu kunnen ze bij mij slapen. Lekker warm.”


2 Reacties op “Daklozendiner In de Waag

  1. Wat schrijf je toch leuke stukken Guido! En moet een mooie belevenis geweest zijn deze avond.

  2. Paul Willemse,Dak eu Amsterdam.=

    Paul Willemse, mooi stuk, wel wat laat, maar toch dank je wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s