Vrankrijk gaat weer open

De deur staat open, de bloemetjes staan op tafel en het licht valt zowaar door het raam naar binnen. Krakersbolwerk Vrankrijk wil opnieuw beginnen. “Minder duister, meer gezelligheid en meer licht,” zegt Ingrid (30). “Dat is wat we willen. Meer boekjes en activiteiten overdag en ’s avonds bandjes en debat.”

Twee weken geleden kregen ze van de gemeente te horen dat hun verzoek om een horecavergunning werd afgewezen. “De gemeente wil ons gewoon dwarszitten,” zegt ze teleurgesteld. “We hebben nu eenmaal een antiautoritair karakter en daarmee worden we ongelijk behandeld. We hebben bezwaar aangetekend, maar dat traject kan nog een hele tijd duren. Uit protest gaan we de komende vier dagen gewoon open. We zien wel wat er gebeurt.”

In de ene ruimte worden films vertoond over migratiebeleid en illegalen; in de andere ruimte wordt gekletst. Het moet een ontmoetingsplek worden voor ‘activisten en andere kritisch denkende mensen’. “Zeker met het huidige kabinet is zo’n plek broodnodig in de stad.”

Gebak en thee staan op tafel en bij de bar staat fris. Op de achtergrond klinkt zachtjes een punkmuziekje. “We schenken geen alcohol, omdat we ons wel aan de horecawet willen houden. Eigenlijk doen we dus niet veel fout. De politie mag komen kijken.” Het eten dat in enorme pannen wordt binnengedragen, is gratis. De sticker ‘diervriendelijk vlees bestaat niet’ schrikt de bezoekers niet af, want onmiddellijk vormt zich een rij voor de bar.

Het krakersbolwerk, ooit een illegale kraakkroeg, werd in 1991 gekocht door stichting Dilemma, een initiatief van de krakers. De legalisatie was daarmee een feit. De daaropvolgende jaren werden geregeld debatten, films, muziek en feestjes gehouden. Biertjes kostten een euro en de entree was gratis. Iedereen was welkom, behalve de politie. Want met die slogan was iedereen het eens: Jullie wetten, niet de onze!

De harde kern van de kraakbeweging voelde zich dan ook als een vis in het water in Spuistraat 216.

Tot het incident van drie jaar terug het imago van Vrankrijk definitief besmeurde. De kraker Yoghurt werd voor het leven gehandicapt toen hij als bezoeker in gevecht raakte met de deurmannen. Omdat de krakers niet wilden meewerken aan het politieonderzoek, werd de horecavergunning ingetrokken.

Bij de afwijzing van het laatste verzoek werd opnieuw naar het voorval verwezen. Stichting 42, de huidige huurder van de ruimte, zou onvoldoende hebben aangetoond dat ze geen banden hebben met de oude huurder, stichting Barst, die weer verantwoordelijk is voor het incident drie jaar geleden.

Guus (39), van de oude garde, herinnert het zich nog goed. Hij staat voor de deur een sjekkie te roken. “Want binnen mag het tegenwoordig niet meer.” Zijn hanenkam hangt er ietwat slapjes bij. Hij heeft vroeger zijn ziel en zaligheid gestopt in het kraakcentrum. Sinds het incident voor de deur is hij niet meer actief. “Er is te veel gebeurd. Maar ik vind het geweldig dat de deuren weer open zijn.”

“Het was een beladen tijd,” zegt Ingrid. “Het heeft ons alleen al een jaar gekost om te bedenken hoe het in godsnaam heeft kunnen gebeuren. Maar we kijken nu vooruit. We zijn nu met een nieuwe groep enthousiastelingen bezig de ruimte weer te gaan benutten, op een positieve manier.”

Dat burgemeester Eberhard van der Laan de vergunningaanvragers verwijt dat ze sympathie voor de kraakbeweging hebben, vindt ze absurd. “Natuurlijk hebben we sympathie voor de kraakbeweging. Zo is Vrankrijk ten slotte ontstaan.”

Ook het verwijt dat ze te gesloten zouden zijn voor buitenstaanders, vindt ze onzin. “Wij willen juist open voor publiek. We willen dat Vrankrijk weer gaat leven en bruisen!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s