Straatartiest: ‘Ik ben zelf één groot litteken’

Toen hij in plaats van lege flessen drank aluminiumpapiertjes en crackpijpjes in zijn portiek zag liggen, vond hij het tijd uit Londen weg te gaan. Arthur (45), ofwel Mix, besloot de raad van zijn broer op te volgen: “Ga de wijde wereld in en krijg een kleurtje.” Twintig jaar later staat op zijn kaartje ‘hardcore performer’.

Zijn rauwe doorleefde stem schalt over de Dam. “Dank jullie wel, ik haat appel!” roept hij als hij zijn act afsluit. Als hij grijnst komt de bovenste helft van zijn gebit te voorschijn, waar enkele tanden missen. Elke show weer eet hij als climax een groene appel, terwijl hij jongleert met een slagersmes en een brandende fakkel. Het zuur van de appels en de bijtende lampolie waarmee hij vroeger vuur spuwde, hebben hun tol geëist. Zijn stem, vergelijkbaar met die van Krusty the Clown of Tom Waits, heeft hij naar eigen zeggen te danken aan de herrie van omringende straatmuzikanten. “Ik moet altijd over die lui heen schreeuwen. Mijn stem doet steeds meer pijn.”

Alhoewel hij goed is met de diabolo, met de eenwieler en in jongleren, is de komedie zijn specialiteit. “Ik kan de diabolo tien meter de lucht in gooien en weer vangen, maar mensen laten lachen, dat is wat ik het beste kan.”

Na zijn show loopt hij met zijn plastic zak vol muntjes naar de gokautomaat van zijn stamkroeg, Susie’s Saloon, en gooit al zijn zuurverdiende geld er in één keer in. Hij drukt een keer op de startknop, kijkt naar het aantal punten en laat dan uitbetalen. Het geld rolt in twee-euromunten de kast weer uit. “Handig toch? De automaat telt het geld voor me en de kleine muntjes zijn meteen omgewisseld in twee-euromunten.”

De baantjes die hij in zijn leven heeft gehad, zijn er te veel om op te noemen. “Krantenjongen, melkboerassistent, autowasser, clown, noem maar op.” Voor zover hij weet, heeft hij geen kinderen. Sinds zijn vader vijftien jaar geleden overleed, is hij niet meer in Engeland geweest. “Ik heb daar niets meer te zoeken. De laatste keer dat ik iets van mijn lieve moeder hoorde, was vier jaar geleden, toen ze een beroerte kreeg.” Hij vraagt zich hardop af of ze nog in leven is, maar hij denkt van niet. “Ik heb tevergeefs geprobeerd contact te zoeken. Zelfs mijn broer is onvindbaar. Maar dat heeft waarschijnlijk met de erfenis te maken.”

In de toekomst wil hij misschien wat vaker naar de gym, voor zijn gezondheid. Maar hij wil ook iets voor anderen kunnen betekenen. “Ik zou nog wel eens als cliniclown aan de slag willen in ziekenhuizen. Ik weet wat pijn is en daarom denk ik dat ik goed contact kan leggen met zieke kinderen. Ik ben zelf één groot litteken.”

2 Reacties op “Straatartiest: ‘Ik ben zelf één groot litteken’

  1. En hier is Arthur, een prachtig figuur!

  2. Een prachtig figuur?
    HIJ MAAKT VEEL FLAUWE GRAPPEN O.A. OVER EEN WERELDBEROEMD AMERIKAANSE BLINDE ARTIEST/MUZIKANT!
    Een goede straatartiest wel, maar ik heb ook hem o.a. op Leidseplein, Rembrandplein en op de Dam paar
    keer (6)heel agressief gezien, de laatste keer was tegen twee jonge meiden/toeristen. op de Dam.
    Een van de twee jonge meiden, het zwarte meisje was blikbaar helemaal niet bang voor hem.
    Hij was totaal/gigantisch over de rooie, hij kwijlde ook nog, zo erg dan vier mensen van de veiligheid toezicht hem moet bedaren.
    Hij is rijp voor agressief/gedraagtherapie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s