Rondje Doerak eindigt in cel

Jan Wienholts keek vreemd op toen hij gisteravond zonder pardon in de politiecel werd gezet. Hij was Doerak, de hond van zijn buurvrouw, aan het uitlaten. Doerak zou onaangelijnd over een stuk parkeerplaats zijn gelopen.

“Ik vind het helemaal niks,” zegt Wienholts terugkijkend op zijn avondje in de cel. “Ik liep gewoon met het hondje van mijn buurvrouw door het Oosterpark. Ik was me van geen kwaad bewust.”

Twee handhavers in een auto reden al een tijdje langzaam achter de man en de hond aan. Waarom begreep hij niet, aangezien honden vrij in het park mogen lopen.

“Ik woon met mijn buurvrouw op het stukje Mauritskade dat een stukje het park inloopt. Blijkbaar rook Doerak op dat moment de stal, want plots trok hij een sprint richting huis. Direct daarop stapte één van de handhavers uit om mij om mijn legitimatie te vragen.”

Toen Wienholts vroeg waarom hij staande werd gehouden, werd hij er op gewezen dat het laatste stukje in het park officieel parkeerterrein is en geen park en dat de hond daar onaangelijnd overheen liep. “Ik ga u bekeuren,” zei de handhaver terwijl ze haar bonnenboekje pakte.

Wienholts liet weten dat de hond van zijn buurvrouw is en dat hij eerst de hond wilde binnenlaten voor de veiligheid. Maar volgens de handhavers van Stadstoezicht wilde de man zich niet identificeren en bleef hij stug doorlopen. Ze liepen mee en wezen hem er op dat hij opgepakt kon worden als hij zich niet identificeerde. Wienholts: “Toen ik weer buiten kwam nadat ik de hond een bot had gegeven, hadden de handhavers de politie al gebeld.”

“Laat maar komen, dacht ik. De politie zal mijn verhaal aanhoren en de zaak regelen.”

Dat viel tegen. Het enige dat de man te horen kreeg was: ‘Dat vertelt u maar op het bureau.’ Hij werd gefouilleerd, moest onder politiebegeleiding zijn paspoort pakken en werd afgevoerd.

Een kwartier later zat hij in een politiecel. “Ik ging ervan uit dat ik meteen weg kon als ze me hadden aangehoord, maar ik moest eerst worden voorgeleid aan de hulpofficier van justitie. Die moest van straat worden geplukt, dus ik zat nog een half uur in de cel.”

Toen de hulpofficier arriveerde, was de zaak snel beklonken. Hij mocht gaan.

“Maar eerst moest ik nog tien minuten wachten op de handhavers die mijn bon nog moesten uitschrijven.” Met een bekeuring van zeventig euro liep hij het bureau uit, waar zijn ongeruste buurvrouw op hem stond te wachten. Hij kon eindelijk naar huis, maar toen hij zijn voordeur opentrok, hoorde hij nog iemand roepen: “Vuile crimineel!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s