Pluk de Nacht

Met het ondergaan van de zon loopt het terrein van het Stenen Hoofdterrein aan de Westerdoksdijk langzaam vol. De voormalige pier, normaal een hondenuitlaatplek, is voor een week omgetoverd tot openluchtfilmfestival Pluk de Nacht. Voorbijvarende schepen en pakhuizen vormen het decor.

Pallets op hun kant worden gebruikt als fietsenrek. In het gras en zand staan honderden strandstoelen uitgeklapt, aangevuld met tientallen zitzakken. Hier en daar staat een vuurkorfje. Sommige bezoekers kiezen ervoor op één van de huiskamerbanken te zitten, genesteld onder een dekentje. Een enkeling zit in het gras. Vanuit een bus worden hapjes en drankjes verkocht. Een oude woonwagen fungeert als bar. Rode, groene en gele gloeilampen verlichten het terrein.

“Mevrouw Ida, uw steak zonder kaas is klaar,” roept een keukenmeisje door een megafoon. Ze giechelt als ze de klant verrast ziet opkijken. “Dat is Pluk de Nacht,” zegt bezoekster Ioana Angelescu (28). “Een spontaan festival. En je kunt hier zo heerlijk neerploffen. Veel mensen nemen zelfs hun eigen stoelen mee!” Ze kijkt even naar de lucht, waar een donkere wolk voorbijkomt, maar ongerust is ze niet. “Ik heb voor het vertrek nog even Buienradar gecheckt.”

Volgens Jurriaan Esmeijer (35), één van de oprichters, is het vanavond weer ‘gezellig druk’. “Misschien dat we tegen de duizend bezoekers aan zitten.” Ook hij maakt zich niet druk over de wolken. “Bij regen spelen we de film in de grote tent binnen. Maar gisteren hadden veel mensen een paraplu bij zich. Zij bleven gewoon in de strandstoelen zitten.”

Met drie collega’s van filmtheater The Movies, allen filmfanaten, organiseerde hij acht jaar geleden voor het eerst Pluk de Nacht. Ze vonden het jammer dat veel goede films de bioscopen in Nederland niet haalden. Dan maar zelf laten zien, dachten ze. Ze trokken gedurende het eerste festival, in 2003, drieduizend bezoekers. Vorig jaar waren dat er 26.000.

“Het is altijd ontzettend leuk even voor het scherm langs te lopen voordat de film begint,” zegt Esmeijer. “Als je dan opzij kijkt en ziet hoeveel mensen er zijn, geeft dat altijd weer een kippenvelmomentje.”

Ongeveer 120 vrijwilligers helpen mee om het festival gedurende de week draaiende te houden. Het geld komt deels uit subsidie, deels van sponsors en deels uit eigen inkomsten. Esmeijer: “We willen de entree gratis houden. We vragen een donatie voor een strandstoel, maar mensen mogen zelf bepalen wat ze geven.”

Verspreid over het festivalterrein staan containers en een aantal kunstzinnige bouwwerken. In Small Worlds bijvoorbeeld kunnen mensen zich in een andere wereld begeven door voor een camera te gaan staan. Op een scherm ziet de bezoeker zichzelf verkleind in een andere wereld en kan hij daar doorheen bewegen.

Medeoprichter Henne Verhoef (32) vindt die extra activiteiten belangrijk: “We willen meer bieden dan alleen film. Vandaar het eten, de kunstcontainers en het feestje na afloop van de film.”

Boven het grote filmdoek, gespannen over twee containers, torent een pakhuis uit. “Mijn droomhuis!” zegt Angelescu en ze wijst naar de bovenste verdieping, die te koop staat. Ze zit op een oud houten stoeltje naast haar vriend Ralph Verhoef (32). Ze weten niet welke film vanavond draait, maar dat maakt ze niets uit. “Ze draaien over het algemeen heel goede films. Vooral de voorfilmpjes zijn ontzettend grappig!”

Het geroezemoes houdt aan tot het donker wordt en de eerste korte film wordt vertoond. De hoofdfilm eindigt met een applaus van het publiek.

Zodra de bezoekers en vrijwilligers de strandstoelen weer hebben opgeborgen, loopt de grote tent vol waar gedronken wordt en wordt gedanst op rock-‘n-rolldeuntjes. Ivy Sedney heeft de film niet eens gezien. “Ik kom om te dansen!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s