Mevrouw Blitz wordt 100 jaar

‘Hon-derd-jaar, oma! Hon-derd-jaar wordt u zondag,” zegt Elly Voorzanger (72) tegen Keetje Blitz (99), de tante van haar man Louis (75). Mevrouw Blitz beweegt haar hoofd langzaam naar de plek waar het geluid vandaan komt. “Kijk, Louis, ze kijkt naar me.” Mevrouw Blitz kijkt Elly strak aan, maar dan verschijnt er een glimlach, de ogen sprankelen.

Ze zit met haar hoofd voorovergebogen in haar rolstoel. Het haar netjes gekamd, gekleed in shirt met luipaardprint, versierd met een lange ketting van grote rode kralen. Ze heeft haar vuistje opgerold in haar schoot. Met het ene oog iets dichtgeknepen en het andere wijd open kijkt ze de kamer rond. De kraaienpootjes bij haar ogen krullen omhoog als iemand tegen haar praat.

Mevrouw Blitz heeft al tien jaar alzheimer, maar verder is ze nog in goede orde. Vanuit haar rolstoel kijkt ze de aanwezigen één voor één langdurig met een indringende blik aan. Sommigen gunt ze een glimlach. “Ze is nog steeds ontzettend nieuwsgierig,” zegt de verpleegster van zorgcentrum De Buitenhof. “Ze volgt alles en iedereen met haar ogen. Niets ontgaat haar.”

Volgens mevrouw Voorzanger was dat altijd al zo. “Ze was altijd al een haantje de voorste. Gebeurde er iets, dan stond zij vooraan. En ze was absoluut niet de makkelijkste,” fluistert ze. “Het was een pittige tante. Ze nam altijd de leiding, ook in het huwelijk. Toen ze ouder werd, deed ik boodschappen voor haar, maar het was nooit goed. Ook moesten haar nageltjes altijd perfect in orde zijn en wilde ze elke week naar de kapper.”

Volgens meneer en mevrouw Voorzanger is haar karakter veranderd. “Dat zie je vaker bij alzheimer,” legt de verpleegster uit. “Vervelende mensen worden heel lief, en lieve mensen worden heel vervelend.” Maar mevrouw Blitz kent ze niet anders. “Ze is echt ont-zet-tend lief. Ze lacht als ze gestreeld wordt.”

Mevrouw Blitz, geboren op 7 augustus 1911 op de Prinsengracht, groeide op als het jongere zusje van drie broers. Ze werkte bij textielhandel S.I. De Vries en bij Gerzon in de Kalverstraat. “Toen was de Kalverstraat nog de Kalverstraat,” verzucht de verpleegster.

Terwijl de anderen over vroeger praten, kijkt mevrouw Blitz naar het televisiescherm, waar Hosni Mubarak en de beurskoersen voorbijkomen.

Tijdens de oorlog dook Blitz onder in Den Haag. Haar ouders en een broer zijn nooit meer teruggekomen. Vlak na de oorlog trouwde ze. Kinderen kregen ze niet. Uiteindelijk is haar man op tachtigjarige leeftijd overleden. “Begraven op zijn eigen verjaardag,” vult mevrouw Voorzanger aan. “Erg hè?”

Meneer en mevrouw Voorzanger kijken verrast op als de verpleegster vertelt dat ze af en toe nog wel eens wat zegt. “Oh?” zegt mevrouw. “De laatste keer dat ik haar wat hoorde zeggen, was toen we haar tweeënhalf jaar geleden naar dit verzorgingstehuis brachten. ‘Oh Louis!’ zei ze toen ze het verzorgingshuis zag en toen was ze weer stil.”

Toch zegt ze nog iedere avond welterusten voor het slapen gaan, aldus de verpleegster. “Als ik haar in bed stop, pakt ze mijn hand altijd even vast en wil dan een kusje. En ze zegt ja op alles wat haar bevalt. Toetjes, bijvoorbeeld, vindt ze heel erg lekker.”

“Echt?” vraagt mevrouw Voorzanger. “Vroeger hield ze juist van hartige dingen. Zie je wel, karakterontwikkeling.”

2 Reacties op “Mevrouw Blitz wordt 100 jaar

  1. wat een mooi verhaal….Dag Keetje…ik heb nog wat van je oude handwerk..we zullen het koesteren..

    Kristel en Lux

  2. Laurent Neels (zoon van Kitty Waterman)

    Dag Kitty,
    Ik heb je nooit anders gekend dan als “Kitty”, ook de voornaam van mijn Amsterdamse moeder. Ik bewaar een leuke herinnering aan jou en aan Benny…Laila tov…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s