Dave moet zijn koffietent sluiten

Dave Gelici (33) kan het nog steeds niet geloven. Zijn espressobar Coffee Connection op de Nieuwezijds Kolk moet hoogstwaarschijnlijk sluiten. De stencils met de uitspraak van de rechter worden nauwkeurig bestudeerd door de aanwezige vaste klanten.

Het jazzy achtergrondmuziekje wordt nu even niet overstemd door het gebruikelijke drukke geklets. Eén voor één krijgen ze door dat ze binnenkort hun dagelijkse kopje koffie elders moeten halen. “Geloven jullie dat nou?!” roept Gelici. Een week geleden kreeg hij van de rechter te horen dat de eigenaar van het pand, Willem van de Bunte, het huurcontract mag opzeggen. De huiseigenaar wilde van de ene op de andere dag twee keer zo veel huur ontvangen. “Natuurlijk ging ik daar niet mee akkoord. Ik heb zes jaar negentig uur per week gewerkt om deze zaak op te bouwen. Bovendien vindt de huurcommissie de huidige huur al veel te hoog.”

Van de Bunte laat weten de espressobar eruit te willen hebben omdat hij de fundering van het pand wil vernieuwen. Wat hij daarna gaat doen, wil hij niet zeggen. Het nieuws houdt de gemoederen in de kleine espressobar in zijn greep. De klanten zijn tot in de details op de hoogte van de rechtszaak. “Je moet een betere advocaat nemen, Dave,” adviseert een kale man in polo, terwijl hij zijn neus ophaalt. Meneer Mauriks heeft vroeger zelf ook in het vastgoed gezeten en denkt te weten hoe de vork in de steel zit: “Die eigenaar zegt dat hij het pand dringend nodig heeft voor eigen gebruik – terwijl hij eerst een huurverhoging heeft gevraagd. Ik ken die geintjes. Vroeger heb ik zelf ook mensen uit pandjes moeten pesten. Geloof me, die man wil het gewoon verkopen.”

Gelici kijkt er treurig bij. Hij luistert aandachtig naar de adviezen van zijn gasten. “Gelukkig heb ik een grote vaste klantenkring.” Hij wijst naar het boekje op de bar vol liefkozende berichtjes van zijn gasten. “Ze helpen me met die formele brieven. Vroeger stond ik gewoon met mijn broer op de markt in onze geboorteplaats Almelo. Ze noemden ze ons de jongens uit het Oosten. Niet de knapste, maar wel de goedkoopste!” De meisjes aan de bar moeten giechelen.

Een groepje Spaanse toeristen, een Ierse expat en een Amsterdams jong stelletje zitten op het kleine terras in de zon. Een student, een bouwvakker en de buurvrouw zitten binnen aan het raam. Aan de bar staan twee Amerikaanse mannen met elkaar te praten over de koers van de dollar. “Ik ken bijna al mijn klanten bij naam en weet precies wat ze drinken. Maar veel van mijn gasten kennen elkaar ook.” Voor student Berc is dat wat de espressobar zo uniek maakt. “Bij koffieketens als de Coffee Company is er geen interactie tussen klanten. Hier wel. Dat maakt het zo gezellig. Het is eigenlijk een soort huiskamer.” Berc vertelt dat hij zijn dagelijkse bezoekje altijd zo laat mogelijk op de dag aflegt. “Als ik om twaalf uur kom, dan zit ik hier om vijf uur nog, want wie bij Dave koffie drinkt, zal praten.”

Als het aan de voormalige marktkoopman ligt, is de strijd nog niet gestreden. “We zitten toch niet in China? Daar vagen ze een heel dorp weg om een stadion te bouwen. Nu jaagt een geldwolf mij weg met een smoes.” Maar een klant kent een advocaat, vertelt hij. “Een goede, en hij wil wel naar de zaak kijken. Hij belde me vandaag, maar ik was te druk met mijn klanten om op te nemen. Ik ga gewoon in beroep. Dit kan toch niet?!” Met het laatste beetje melk vormt hij een hartje in de cappuccino van het Duitse meisje aan de bar. Met een grote lach zegt hij: “Du bist meine schöne Blume.” Het meisje kleurt een beetje rood. “Pas maar op!” plaagt meneer Mauriks. “Zometeen zet hij zijn 06 nummer er nog in.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s